ஆழ்ந்த தேடல் முக்கியத்துவம் பெறும் தருணம்: கல்வியும் அதன் பிளவுகளும்

சிவமோகன் சுமதி

இலவசக் கல்வி எமது சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்து எண்பது ஆண்டுகளைக் கடந்துவிட்டது. அது இலங்கையின் அரசியல் சுதந்திரத்திற்கும் முந்தைய காலத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அதன் மிகத் தெளிவான நோக்கங்களில் ஒன்று, நாட்டின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் வாழும் மக்களுக்கு சமமான கல்வி வாய்ப்பை வழங்குவதாகும்.

இன்று எமது பொருளாதாரம் மிகுந்த நெருக்கடியான நிலையில் உள்ளது. ஒரு காலத்தில் ஏற்றுமதிப் பயிர்களைச் சார்ந்திருந்த பொருளாதாரம், தற்போது நிலையற்ற உற்பத்தித் துறையையும் வெளிநாடுகளுக்கான தொழிலாளர் ஏற்றுமதியையும் பெரிதும் சார்ந்திருக்கிறது. இத்தகைய சூழலில், சமூக வர்க்கங்களைக் கடந்து மேல்நிலைக்குச் செல்வதற்கான மிக முக்கியமான வழியாக கல்வி பார்க்கப்படுகிறது. அது உண்மையும்கூட.

ஆரம்ப, இடைநிலை மற்றும் உயர்கல்வி ஆகிய அனைத்துத் தளங்களிலும் மையப்படுத்தப்பட்ட கல்வி அமைப்பு, நாட்டின் ஆயிரக்கணக்கான உழைக்கும் மக்களுக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுத்துள்ளது; இன்றும் தொடர்ந்து கொடுத்து வருகிறது. இது இலங்கையின் முக்கியமான வெற்றிக் கதைகளில் ஒன்றாகும். குறிப்பாக, தொலைதூரப் பகுதிகளிலும் பாடசாலைகள் நிறுவப்பட்டதன் மூலம் கல்விச் சேவை விரிவடைந்துள்ளது. பல்கலைக்கழக அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருப்போருக்கு, இவ்வமைப்பின் அடிப்படையில் செயல்படும் சமத்துவமும் விரிவான ஜனநாயகக் கொள்கையும் தெளிவாகப் புலப்படுகிறது.

மாவட்ட ஒதுக்கீட்டு முறை, மெதுவாக இருந்தாலும் மாற்றுத் திறனாளிகள் மற்றும் பிற சிறப்புத் திறமைகள் கொண்ட மாணவர்களையும் உள்ளடக்கும் வகையில் விரிவடைந்துள்ளது. இதன் விளைவாக, பல்கலைக்கழகங்களில் குறிப்பிடத்தக்க அளவு பல்வகைமையைக் காண முடிகிறது. இன்று இலங்கையில் இளம் தலைமுறையினர் பெரும்பாலும் உயர்தரப் பரீட்சை (A/L) வரை கல்வி கற்கும் சமூகமாக உருவெடுத்துள்ளனர்; சாதாரண தரப் பரீட்சை (O/L) இனி அடிப்படை இலக்காக இல்லை. இருப்பினும், கல்வியில் நிலவும் சமத்துவமின்மைகள் இன்னும் நீடிக்கின்றன. அவை வெறுமனே தொடர்வதல்ல; இன்று அவை கல்வித்துறையே ஒரு நெருக்கடியை எதிர்கொள்ளும் அளவிற்கு தீவிரமடைந்துள்ளன.

எண்பது ஆண்டுகள் கடந்த பின்னரும், தரமான மற்றும் சமமான கல்வியைப் பெறுவதற்கான அணுகல் மக்களுக்குப் பெரும் போராட்டமாகவே உள்ளது. பள்ளிக்குச் செல்லும் வயதுடைய தமது பிள்ளைகளுக்கு ஒரு “நல்ல” பாடசாலையை—சில நேரங்களில் ஒரு பாடசாலையையே—கண்டுபிடிப்பது, நகர்ப்புறத்தில் பொருளாதாரச் சிரமங்களை எதிர்கொள்ளும் நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களுக்கும், தொலைதூர கிராமங்களில் வாழும் ஒற்றைத் தாய்மார்களுக்கும் ஒரே அளவில் கடினமான அனுபவமாக உள்ளது.

‘15 கிலோமீட்டர் சுற்றளவு விதி’ பலருக்கு ஓரளவு சமநீதியை வழங்கினாலும், நாட்டின் நகர்ப்புறங்களில் உள்ள பாடசாலைகள் பெரும்பாலும் வர்க்க அடிப்படையில் பிரிந்துள்ளன. இதனுடன் இனம், மொழி மற்றும் பாலினம் சார்ந்த வேறுபாடுகளும் இணைந்துள்ளன. மறுபுறம், தொலைதூரப் பகுதிகளில் உள்ள பாடசாலைகள் போதிய ஆசிரியர்களும் அடிப்படை வளங்களும் இன்றிய நிலையிலேயே இயங்குகின்றன.

அடுத்தடுத்து ஆட்சிக்கு வந்த அரசுகள், பொதுக் கல்வியை மேலும் எளிதில் அணுகக்கூடியதாகவும், போட்டித்தன்மை குறைந்ததாகவும், மாணவர்களை ஆற்றல்மிக்கவர்களாக உருவாக்கக்கூடியதாகவும் மாற்றும் நோக்கில் பல்வேறு கல்விச் சீர்திருத்தங்களை முன்வைத்துள்ளன. இருப்பினும், பொதுக் கல்வி அமைப்பே இன்று பல துணை அமைப்புகளாகப் பிளவுபட்டுள்ளது. ஒருபுறம் அரசுப் பாடசாலை முறை; மறுபுறம் அரசுப் பாடத்திட்டத்தைப் பின்பற்றும் தனியார் பாடசாலைகள்; அதோடு இதுவரை போதிய ஒழுங்குமுறைக்குள் கொண்டுவரப்படாத சர்வதேசப் பாடசாலைகள் எனப் பல்வேறு அமைப்புகள் உருவாகியுள்ளன.

குறிப்பாக நகர்ப்புறங்களிலும் நடுத்தர வர்க்கத்தை மையமாகக் கொண்ட பாடசாலைகளிலும் வழங்கப்படும் ஆங்கில வழிக் கல்வி பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது. வளர்ச்சியடையாத பொருளாதாரச் சூழலில், பலர் தமது எதிர்காலத்தை வெளிநாடுகளில் தேடுகின்றனர். தொழிலாளர்களே ஏற்றுமதிப் பொருளாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், கல்வியின் நோக்கங்களும் அதன் அளவுகோல்களும் மாறியுள்ளன.

கன்னங்கரா கல்விச் சீர்திருத்தங்கள், அக்கால சமூக அமைப்புக்குள் மக்களை அதிகாரமளிக்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் இன்று கல்வியின் இலக்குகள் பல திசைகளில் நகர்ந்துள்ளன; அவை வர்க்க நலன்களின் தாக்கத்தால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. மாணவர்கள் கல்விசார், தொழிற்கல்வி மற்றும் தொழிலாளர் ஓட்டங்கள் எனப் பிரிக்கப்பட்டு வழிநடத்தப்படும் முறை இதனைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்த நோக்கங்கள் பொதுமக்களின் எதிர்பார்ப்புகளுடன் எளிதில் பொருந்தாமல் இருக்கலாம். இருப்பினும், அவை இன்றைய பொருளாதாரச் சூழலின் கடுமையான யதார்த்தத்தை பிரதிபலிக்கின்றன. இதே பாதையில் நாம் தொடர்ந்து சென்றால், இவ்வாறான கல்வி ஓட்டங்களுக்கிடையேயான சமத்துவமின்மைகள் எதிர்காலத்தில் மேலும் தீவிரமடையும் என்பதே தோன்றுகிறது.

இந்தத் துறையின் மீது எனக்குள்ள ஆழ்ந்த அக்கறையின் காரணமாக, சமமான கல்வியை அணுகுவதில் நாளுக்கு நாள் விரிவடைந்து வரும் இடைவெளியைப் பற்றி கவலைப்படும் பலருடனும், அதன் விளைவுகளை நேரடியாக அனுபவிப்போருடனும் நான் உரையாடல்களைத் தொடங்கி வருகிறேன்.

“எங்கள் பகுதியில் உள்ள பாடசாலைகளில் அடிப்படை வளங்களே கடுமையாகப் பற்றாக்குறையாக உள்ளன. எங்கள் கல்வி வலயத்திற்கு பல ஆண்டுகளாக ஒரு ஆங்கில ஆசிரியர்கூட நியமிக்கப்படவில்லை,” என்று வட மாகாணத்தின் முசலி பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு சமூகச் செயற்பாட்டாளர் கூறுகிறார்.

“ஒரு மாணவர் உயர்தரப் பரீட்சையில் இரண்டு A-களையும் ஒரு C-யையும் பெற்றிருந்தார். அந்தப் பெறுபேற்றின் அடிப்படையில் மொரட்டுவைப் பல்கலைக்கழகத்தின் நகர மற்றும் பிராந்தியத் திட்டமிடல் (Town and Country Planning) பட்டப்படிப்பிற்கு விண்ணப்பிக்கத் தகுதியுடையவராக இருந்தார். ஆனால் அந்தப் பட்டப்படிப்பிற்கான முன்தகுதியாக, உயர்தர Z-Score உடன் சேர்த்து சாதாரண தர ஆங்கிலப் பாடத்தில் குறைந்தபட்சம் B பெறுபேறும் கட்டாயமாகக் கோரப்பட்டது. அந்த மாணவருக்கு ஆங்கிலத்தில் கிடைத்தது S மட்டுமே. இன்னொரு மாணவர் சாதாரண தரத்தில் எட்டு A-களைப் பெற்றிருந்தாலும், ஆங்கிலப் பாடத்தில் தேர்ச்சி பெறவில்லை.

“இந்த மாவட்டத்தில் 22 அல்லது 23 பாடசாலைகள் இருக்கின்றன. ஆனால் ஆங்கில ஆசிரியர்கள் இருவர் அல்லது மூவரே உள்ளனர். பல்வேறு ஆட்சேர்ப்பு திட்டங்களின் கீழ் ஆசிரியர்கள் நியமிக்கப்படுகின்றனர். ஆரம்பத்தில் அவர்கள் அந்த நியமனத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் சுமார் மூன்று மாதங்களுக்குள் ஏதோ ஒரு வழியில் இடமாற்றம் பெற்று, தாங்கள் வசிக்கும் இடத்திற்கு அருகிலோ அல்லது மையப்பகுதியில் உள்ள வேறு பாடசாலைகளுக்கோ சென்றுவிடுகின்றனர்.”

வட மாகாணம் முழுவதும் பணியாற்றும், யாழ்ப்பாண நகரத்தைச் சேர்ந்த மற்றொரு சமூகச் செயற்பாட்டாளர், ஆசிரியர்களின் நீண்டதூரப் பயணத்தை சாத்தியமாக்கும் போக்குவரத்து அமைப்பைப் பற்றி எடுத்துரைக்கிறார்.

அவர் கூறுவதன்படி, யாழ்ப்பாணத் தீபகற்பத்தின் ஓரத்தில் அமைந்துள்ள கடலோர நகரமான கரைநகரிலிருந்து ஒவ்வொரு வேலை நாளிலும் இரண்டு பேருந்துகள் புறப்படுகின்றன. அவற்றில் ஒன்று முல்லைத்தீவையும் மற்றொன்று மன்னார் மாவட்டத்தின் மடுவையும் நோக்கிச் செல்கிறது. ஆசிரியர்கள்—பிற பயணிகளுடன் சேர்ந்து—இந்தப் பேருந்துகளிலேயே தங்களது பணியிடங்களை அடைகின்றனர்.

இதன் தொலைவை நான் Google Maps-இல் பார்த்தேன். கரைநகரிலிருந்து மடு வரை காரில் பயணிக்க மூன்று மணி நேரத்திற்கும் அதிக நேரம் ஆகிறது.

அவர் தொடர்ந்து,

“இவ்வளவு நீண்ட நேரம் பயணம் செய்த பிறகு அவர்கள் எப்படித் திறம்பட கற்பிக்க முடியும்?”

என்று கேள்வி எழுப்புகிறார்.

கிராமப்புறப் பாடசாலைகளில் ஆசிரியர் பற்றாக்குறை மிகவும் ஆழமான பிரச்சினையாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் இந்தச் சிக்கல் தொலைதூரப் பகுதிகளுக்குள் மட்டுமே வரையறுக்கப்படவில்லை.

கொழும்பின் புறநகர் பகுதியில், குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்கள் அதிகம் பயன்படுத்தும் ஒரு பாடசாலையில் கல்வி கற்கும் பன்னிரண்டு வயது மாணவன் என்னிடம்,

“எங்கள் பள்ளியில் ஆங்கிலம் கிடையாது,”

என்றான்.

நான் ஆச்சரியத்துடன்,

“அதென்ன அர்த்தம்? உங்கள் பாடசாலையில் நிச்சயமாக ஆங்கிலப் பாடம் இருக்கும் அல்லவா?”

என்று கேட்டேன்.

அதற்கு அவன்,

“நான் இதுவரை ஒருமுறைகூட ஆங்கில வகுப்பில் அமர்ந்ததில்லை,”

என்று பதிலளித்தான்.

இலங்கையின் கல்வி அமைப்பில் ஆங்கில மொழி எப்போதும் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றிருந்தது. பாடசாலைகளில் ஆங்கிலக் கற்பித்தலை மேம்படுத்துவதற்காக கணிசமான காலமும் வளங்களும் செலவிடப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், அண்மைக் காலங்களில் கட்டமைப்புரீதியான சமத்துவமின்மைகள் ஏற்கனவே நிலவிய இடைவெளிகளை மேலும் விரிவுபடுத்தியுள்ளன.

குறிப்பாக, ஆங்கில மொழித் திறன் இன்று பல்கலைக்கழக அனுமதிக்கும், பல்கலைக்கழகக் கல்வியிலும், நாளுக்கு நாள் ஒரு கட்டமைப்புரீதியான முன்தகுதியாக மாறிவருகிறது. அதிகரித்து வரும் பல பட்டப்படிப்புகள், சேர்க்கைக்கான தகுதியாக சாதாரண தரப் பரீட்சையில் ஆங்கிலப் பாடத்தில் குறிப்பிட்ட பெறுபேற்றையோ அல்லது உயர்தரப் பரீட்சையின் பொதுப் பாடமாக உள்ள General English-இல் தகுதி பெற்றிருக்க வேண்டுமெனக் கோருகின்றன.

சமத்துவமின்மை என்பது ஆங்கில மொழிக் கல்வியுடன் மட்டுமே தொடர்புடைய பிரச்சினையல்ல. பல தசாப்தங்களாக, பல்கலைக்கழக அனுமதி தொடர்பான விவாதங்களில் தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்பட்டு வரும் கருத்து, அறிவியல் சார்ந்த துறைகளையும் அறிவியல் பீடங்களையும் அதிகரிக்க வேண்டும் என்பதாகும். அரசால் நியமிக்கப்பட்ட பல கல்வி ஆய்வறிக்கைகளும் இதே கவலையையே மையப்படுத்துகின்றன.

உண்மையில், நாட்டின் வேலைவாய்ப்பின்மை பிரச்சினைக்கான பொறுப்பு பெருமளவில் கலைத்துறைகளின்மீதும் கலைப்பிரிவு மாணவர்களின்மீதும் சுமத்தப்பட்டுள்ளது. “கலைப்பிரிவு மாணவர்கள் அளவுக்கு அதிகமாக உள்ளனர்” என்ற கூற்று, மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கின்ற ஒரு வழக்கமான வாசகமாக மாறியுள்ளது.

ஆனால் 2019 ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் இந்தப் போக்கில் ஓரளவு மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. 2019 முதல் 2022 வரையிலான பல்கலைக்கழக அனுமதித் தரவுகளின்படி, அறிவியல் சார்ந்த துறைகளில் சேர்க்கை பெற்ற மாணவர்களின் விகிதம் 51 சதவீதமாக உயர்ந்துள்ளது; அதே காலகட்டத்தில் கலை, மானிடவியல், சமூக அறிவியல் மற்றும் முகாமைத்துவம்/வணிகம் ஆகிய துறைகள் மொத்தச் சேர்க்கையில் 48.2 சதவீதத்தையே கொண்டிருந்தன.

இருப்பினும், இந்த மாற்றம் வேலைவாய்ப்புப் பிரச்சினையைத் தீர்க்குமா என்பது சந்தேகத்திற்குரியது. அதிகபட்சம், அது அந்தப் பிரச்சினையை ஓரளவுக்கு மட்டுமே தணிக்கக்கூடும் என்று நம்பலாம்.

ஆனால் பல்கலைக்கழக அனுமதியில் சமத்துவமின்மையைப் பற்றிய இன்னும் ஆழமான ஒரு பிரச்சினை எம்முன் உள்ளது.

2022 ஆம் ஆண்டுக்கான சேர்க்கைத் தரவுகளின்படி, பல்கலைக்கழக அனுமதிக்குத் தகுதி பெற்ற கலைப்பிரிவு மாணவர்களில் 20.1 சதவீதத்தினர் மட்டுமே பல்கலைக்கழகங்களில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளனர். அதேவேளை, அறிவியல் பிரிவில் தகுதி பெற்ற மாணவர்களில் 37 சதவீதத்தினர் சேர்க்கை பெற்றுள்ளனர்.

அதாவது, கலைப்பிரிவில் தகுதி பெற்ற மாணவர்களில் ஒப்பீட்டளவில் மிகப் பெரிய பகுதியினர் பல்கலைக்கழகக் கல்விக்கான வாய்ப்பிலிருந்து விலக்கப்படுகின்றனர்; அறிவியல் பிரிவில் அந்நிலை அதைவிடக் குறைவாக உள்ளது.

மாவட்ட வாரியான தரவுகளையும் கவனித்தால் இதே வேறுபாடு தென்படுகிறது. 2022/23 கல்வியாண்டில், அறிவியல் துறைகளில் தகுதி பெற்ற மாணவர்களில் அதிக விகிதத்தில் பல்கலைக்கழக அனுமதி பெற்றவர்கள் கொழும்பு, கம்பஹா மற்றும் காலி ஆகிய பெருநகர மாவட்டங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். மறுபுறம், மிகக் குறைந்த சேர்க்கை விகிதம் பதிவான மாவட்டங்கள் மொனராகலை, கிளிநொச்சி மற்றும் நுவரெலியா.

இந்தப் போக்கு எமக்கு என்ன சொல்லுகிறது?

இந்த எண்ணிக்கைகள், வர்க்கமும் இனமும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ள அரசியல் பொருளாதாரத்தின் புவியியல் வரைபடத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.

இன்னும் சில எண்ணிக்கைகளைப் பார்ப்போம்.

நாட்டில் மொத்தம் 2,911 பாடசாலைகள் உள்ளன. அவற்றில் உயர்தர வகுப்புகள் (12 மற்றும் 13) நடைபெறும் பாடசாலைகளில், கலை மற்றும் அறிவியல் ஆகிய இரு பிரிவுகளையும் வழங்கும் 1AB வகைப் பாடசாலைகள் 1,012 மட்டுமே. மீதமுள்ள 1,899 பாடசாலைகள் 1C வகையைச் சேர்ந்தவை; அவற்றில் கலைப்பிரிவு மட்டுமே கற்பிக்கப்படுகிறது.

ஆனால் இந்தத் தரவுகள் ஒரு முக்கியமான தகவலை வழங்கவில்லை. அந்த 1AB பாடசாலைகள் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் எங்கு அமைந்துள்ளன? அவை நகர மையங்களிலா? சிற்றூர்களிலா? கிராமங்களிலா? அல்லது மிகத் தொலைவான பகுதிகளிலா?

இந்த எண்ணிக்கைகளை, கல்விச் சமத்துவத்தின் கோணத்தில் நாம் தீவிரமாக ஆய்வு செய்ய வேண்டும். அதேவேளை, இந்தப் பிரச்சினையை மிகக் குறுகிய பகுப்பாய்வு நோக்கில் அணுகவும் நான் விரும்பவில்லை.

முழுப் படத்தையும் பார்க்கும்போது, கிராமப்புற மாணவர்களும் குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்களும் மிகக் கடுமையான பாதகமான நிலையில் உள்ளனர் என்பது தெளிவாகிறது.

எமது பொதுக் கல்வி அமைப்பில் கல்விச் சமத்துவத்திலிருந்து பெருமளவான மாணவர்கள் விலக்கப்பட்டுள்ளனர். இதைக் கூறும்போது நான் குறிப்பது அறிவியல் கல்வியையோ அல்லது ஆங்கிலக் கல்வியையோ மட்டும் அல்ல.

இந்த விலக்கல்கள், எமது கல்வி அமைப்பின் இன்னும் ஆழமான நோய்க்குறியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அதாவது, பாடசாலைகளுக்கான போதிய நிதி ஒதுக்கீடு இல்லாமை, வளங்களின் பற்றாக்குறை, மேலும் நீண்டகால நோக்குடன் வடிவமைக்கப்பட்ட தேசிய கல்வித் திட்டம் இல்லாமை.

யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த எனது செயற்பாட்டாளர் நண்பர் தனது கருத்தை இவ்வாறு தொடர்கிறார்:

“குறைந்தபட்சம் சில பாடங்களுக்காவது ஆரம்ப மற்றும் இடைநிலைப் பள்ளி ஆசிரியர்களை அந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்களிடமிருந்தே ஆட்சேர்ப்பு செய்தால் நன்றாக இருக்கும். அவர்கள் அந்தப் பகுதியுடன் நெருக்கமாக இணைந்திருப்பார்கள்; அங்கேயே தொடர்ந்து பணியாற்றவும் வாய்ப்புள்ளது. அவர்களுடைய வீடும் குடும்பமும் அங்கேதான் இருக்கின்றன.”

இதுவே தீர்வா, அல்லது தீர்வுகளில் ஒன்றுகூடவா என்பதைப் பற்றி எனக்கு உறுதியில்லை.

இறுதியில், கொழும்பில் எனக்கு அண்டை வீட்டில் வசிக்கும் அந்தப் பன்னிரண்டு வயது சிறுவனுக்கும் அவனது குடும்பத்தினருக்கும், அவர்களுடைய பாடசாலையில் ஆங்கில ஆசிரியர் இருந்தாரா இல்லையா என்பது கூட ஒருவேளை பெரிய வித்தியாசத்தை ஏற்படுத்தாமல் இருக்கலாம். இன்றைய கல்வி யதார்த்தம் அத்தகைய நம்பிக்கையையோ எதிர்பார்ப்பையோ உருவாக்குவதில்லை.

அந்தச் சிறுவனின் தந்தையும் தாயும் கொழும்பையும் அதனைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலும் முறைசாரா தொழில்துறையில் வேலை செய்கின்றனர். அவனது சகோதரிகள் மேற்கு ஆசிய நாடுகளில் வீட்டு வேலைத் தொழிலாளர்களாக உள்ளனர்.

அவன் என்ன கனவு காண்கிறான் என்பது எனக்குத் தெரியாது.

“அவன் ஓவியத்தில் மிகவும் திறமையானவன்; நன்றாக வரைகிறான் என்று அவனுடைய ஆசிரியர் சொல்கிறார்,” என்று அவனுடைய தாய் என்னிடம் கூறினார்.

அவ்வாறு கூறியவுடன், புதிய கல்வியாண்டை முன்னிட்டு தனது மகனின் பாடசாலையில் நடைபெறும் சிரமதானப் பணியில் பங்கேற்பதற்காக அவர் விரைந்துச் செல்கிறார். அந்த நாளுக்கான தனது கூலியைத் தியாகம் செய்து, இன்னும் பல தாய்மார்களுடன் இணைந்து, பாடசாலையை மாணவர்களை வரவேற்கத் தயார்படுத்துகிறார்.