விமர்சன நோக்குடைய‌ மானுடவியல் அறிஞரின்சுமையும் வலிமையும்

நந்தக மதுரங்க கலுகம்பிட்டிய

ஒரு விமர்சன நோக்குடைய‌ மானுடவியல் அறிஞர் எதிர்கொள்ளும் மிகப் பெரிய சவால் என்னவெனில், தன்னை ஒரு சமூக உயிரியாக வரையறுக்கும் அதே யதார்த்தங்களையே விமர்சன ரீதியாக அணுக வேண்டிய கட்டாயமாகும். தாம் ஆய்வு செய்யும் பொருளைப் பற்றிக் கருத்துரைக்கத் தொடங்கும் அந்தக் கணமே, அதன் அதிர்வலைகள் ஏதோ ஒரு வடிவில் அவருடைய சொந்த இருப்பையும் தாக்காமல் இருக்காது. மானுடவியல் துறைகளில் இயங்கும் அறிஞர்கள், அவர்கள் ஆய்வு செய்கின்ற உலகின் ஓர் அங்கமாகவே பல வழிகளில் இருப்பதாகக் கூட வாதிடலாம். எனவே, இத்துறைகளில் விமர்சன ஆய்வு மேற்கொள்வது என்பது, தாம் நின்றிருக்கும் நிலத்தையே அசைத்துப் பார்ப்பதற்குச் சமமானதாகும்.

அறிவியல் அல்லது கல்வியியல் ஆய்வின் அடிப்படை நெறிகளில் ஒன்று, ஆய்வுப் பொருளை ஒரு புறநிலைப் பொருளாகக் கருதி, தனிப்பட்ட சார்புநிலைகள் தீர்ப்பை பாதிக்காதவாறு, உரிய இடைவெளியுடன் ஆராய்வதாகும். இந்தக் கோட்பாட்டை மீறும் எந்த ஆய்வும் உடனடியாக அறிவியல் சாராததாகக் கருதப்படும்.

இதனை ஒரு எளிய எடுத்துக்காட்டின் மூலம் விளக்கலாம். ஆய்வகத்தில் சோடியமும் குளோரினும் போன்ற இரசாயன‌ மூலக்கூறுகளை ஆய்வு செய்யும் ஒரு விஞ்ஞானிக்கு, அவற்றில் எதனுடனும் தனிப்பட்ட உணர்ச்சி அல்லது அடையாளப் பிணைப்பு இருப்பதில்லை. தனது சொந்த இருப்பைப் பற்றிய கேள்விகளை எழுப்பத் தேவையில்லாமல், அந்த இரண்டு மூலக்கூறுகளையும் ஒன்றோடொன்று வினைபுரியச் செய்து, அதன் விளைவுகளைப் பதிவு செய்ய முடியும். அந்த ஆய்வின் முடிவுகள் அவரது அறிவியல் வாழ்க்கையை முன்னேற்றக்கூடும்; ஆனால், அவை அவருடைய சமூக இருப்பில் அடிப்படையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் வாய்ப்பு மிகக் குறைவு.

ஆனால் மானுடவியல் துறையில் இயங்கும் (விமர்சன) அறிஞர்களுக்கு இத்தகைய சலுகை கிடையாது. ஒரு விஞ்ஞானிக்கு இரசாயன‌ மூலக்கூறுகள் எவ்வாறோ, மானுடவியல் அறிஞருக்குச் சமூக, அரசியல், பண்பாட்டு, பாலின, இன, சாதி, மத அடையாளங்களே அவ்வாறாகும். கட்டுப்படுத்தப்பட்டதும் பெருமளவில் முன்கூட்டியே கணிக்கக்கூடியதுமான ஆய்வகச் சூழல் விஞ்ஞானிக்குப் பயன்படுவது போல, கட்டுப்படுத்த முடியாததும் பல நேரங்களில் கணிக்க முடியாததுமான சமூகமே மானுடவியல் அறிஞரின் ஆய்வுக்களமாக அமைகிறது. தனித்தனி இரசாயன‌ மூலக்கூறுகளின் இயல்புகளையும் நடத்தைகளையும் ஆராயும் அறிவியல் பரிசோதனைகள் விஞ்ஞானிக்கு எவ்வாறோ, சமூகம், அரசியல், பண்பாடு, மதம் போன்ற பரிமாணங்களை ஊடறுத்துச் செல்லும் நிகழ்வுகளையும் கருத்தாக்கங்களையும் ஆழமாக ஆராய்வதே மானுடவியல் அறிஞரின் பணியாகும்.

விஞ்ஞானியின் தனிப்பட்ட வாழ்வுக்கும் அவர் ஆய்வு மேற்கொள்ளும் ஆய்விற்கும் இடையில் காணப்படும் தெளிவான பிரிவினை, மானுடவியல் அறிஞரின் வாழ்வில் இல்லை. ஆய்வகத்திற்குள் நுழையும்போது விஞ்ஞானி தனது தனிப்பட்ட உலகத்திலிருந்து ஒரு அளவுக்கு விலகிச் செல்ல முடியும். ஆனால் மானுடவியல் அறிஞருக்கு அத்தகைய தனி ஆய்வகம் கிடையாது; அவர் ஆய்வு செய்யும் சமூக வெளிக்குள்ளேயே அவரது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையும் ஏற்கனவே பின்னிப் பிணைந்திருக்கிறது.

விஞ்ஞானி தனது ஆய்வகத்திற்குள் நுழையும் போது, தனது சமூக மற்றும் அரசியல் அடையாளங்களிலிருந்து தற்காலிகமாக விலகி நிற்கும் சுதந்திரத்தை அனுபவிக்க முடியும். ஆனால் மானுடவியல் அறிஞருக்கு அந்த வாய்ப்பு இல்லை. ஏனெனில், அவரது ஆய்வுக்கு வெளியே அவரது வாழ்வை வடிவமைக்கும் சமூகமும் அரசியலும், அவரது ஆய்வின் மையப் பொருளாகவே உள்ளன. அவர் தன்னை ஒரு அறைக்குள் அடைத்துக்கொண்டு உலகத்திலிருந்து விலகினாலும், சமூகமும் அரசியலும் அவரது பார்வையையும் ஆய்வுப் பொருளையும் தொடர்ந்து வடிவமைத்துக் கொண்டே இருக்கும்.

ஒரு விஞ்ஞானி தனது துறையில் புரட்சிகரமான கண்டுபிடிப்புகளைச் செய்தாலும், அவரது சமூக, அரசியல், பண்பாட்டு, மத வாழ்வை பெரிதாகக் கேள்விக்குட்படுத்தாமல் வாழ முடியும்; ஏனெனில் அவரது வெற்றி பெரும்பாலும் அவரது ஆய்வுப் பங்களிப்பின் அடிப்படையிலேயே மதிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால் மானுடவியல் அறிஞர்—அவர் அனுபவமிக்க ஆய்வாளராயினும், புதிய ஆராய்ச்சியாளராயினும்—தனது தனிப்பட்ட வாழ்வுக்கும் அறிவியல் வாழ்வுக்கும் இடையிலான உறவை வெளிப்படையாகவோ மறைமுகமாகவோ ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளார். அவர் தேர்ந்தெடுத்த ஆய்வுப் பொருளுடன் ஈடுபடுவது என்பது, ஏதோ ஒரு வகையில் தனது சொந்த இருப்புடனும் மோதிக் கொள்ளும் செயலாகவே அமைகிறது.

எனது பிரதான ஆய்வுத் துறையான மொழியியலை எடுத்துக்கொண்டால், “இலங்கை ஆங்கிலம்” (Sri Lankan English) போன்ற புதிய ஆங்கில வகைகள் குறித்து நான் கற்பித்தலிலும் ஆய்விலும் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு வருகிறேன். விமர்சனக் கண்ணோட்டத்தில் அணுகும்போது, இலங்கை ஆங்கிலம் என்பது மொழியியல் வகைப்பாட்டைக் காட்டிலும் அரசியல் வகைப்பாடாகவே அதிகம் விளங்குகிறது. அதைப் பற்றிய உங்கள் வாதங்கள் மொழியியல் ஆதாரங்களின் மீது அமைந்திருந்தாலும், “இலங்கை ஆங்கிலம்” என்ற தனித்துவமான ஆங்கில வடிவத்தை அங்கீகரிப்பது தன்னிச்சையாகவே ஒரு அரசியல் நிலைப்பாடாகும்.

இத்தகைய வகைப்பாடு, ஆங்கிலம் என்பது ஒரே மாதிரியான, ஒரே மையத்தைக் கொண்ட மொழி என்ற பாரம்பரியக் கருத்தை கேள்விக்குட்படுத்துகிறது. அதேவேளை, இலங்கைச் சமூகத்தில் ஆங்கிலம், தமிழ், சிங்களம் ஆகிய மொழிகளுக்கிடையிலான உறவுகளையும் அதிகார நிலைகளையும் மறுபரிசீலனை செய்யத் தூண்டுகிறது.

சிங்களத்தைத் தாய்மொழியாகவும், ஆங்கிலத்தை இரண்டாம் மொழியாகவும் கொண்ட ஒருவராகவும், இந்த இரண்டு மொழிகளின் சிக்கலான பரஸ்பர உறவுகளால் த‌ன் அடையாளம் வடிவமைக்கப்பட்டவராகவும், இலங்கை ஆங்கிலத்தைப் பற்றி பேசத் தொடங்கும் அந்தக் கணமே, என் சொந்த இருப்பையும் அதை வரையறுக்கும் பண்பாட்டு உலகையும் ஒரு அளவுக்காவது கேள்விக்குட்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் எனக்கு ஏற்படுகிறது.

இலங்கை ஆங்கிலத்திற்கான வாதங்கள் உறுதியானவை என்று நான் நம்பினாலும், அவற்றை மிகவும் கவனமாகச் சொற்களில் வடிவமைக்க வேண்டிய அவசியத்தை நான் உணர்கிறேன். இந்த எச்சரிக்கையான மொழிநடை, வெறும் கல்வியியல் துல்லியத்திற்காக மட்டுமல்ல. வரலாற்று ரீதியாக ஆங்கில மொழியின் உரிமையாளர்களாகக் கருதப்பட்ட சமூக வர்க்கத்திற்கு வெளியே நான் நிற்பதாலும் அது தீர்மானிக்கப்படுகிறது. அந்த நிலையில், நான் வெறும் புறநிலை ஆய்வாளராக இல்லை; மாறாக, இலங்கை ஆங்கிலம் என்ற கருத்தைச் சூழ்ந்திருக்கும் இன மற்றும் வர்க்க அரசியலுக்குள் இயங்க வேண்டிய ஒரு உத்திச் செயற்பாட்டாளராகவும் இருக்கிறேன்.

அதே நேரத்தில், ஆங்கில அறிவே சமூக வெற்றிக்கான முக்கிய அளவுகோலாகவும், “சரியான” ஆங்கில வடிவங்களே அதிக மதிப்பைப் பெறும் சூழலிலும், இலங்கை ஆங்கிலத்திற்கு சட்டபூர்வ அங்கீகாரம் வழங்கும் எந்த வாதமும்—அது எவ்வளவு வலுவான கல்வியியல் ஆதாரங்களால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும்—மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் முன்வைக்கப்பட வேண்டுமா என்ற கேள்வியையும் நான் எனக்குள் எழுப்பியிருக்கிறேன்.

இலங்கை ஆங்கிலத்திற்கான வாதத்தை முன்வைக்கும் பணியில், வெளிப்படையாக ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுவதாகத் தோன்றும் இரண்டு நிலைப்பாடுகளை ஒருங்கிணைக்க வேண்டிய சூழலும் எனக்கு ஏற்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக நாட்டின் முன்னணி பல்கலைக்கழகமொன்றில் ஆங்கில சிறப்புப் பட்டப்படிப்பில் கற்பிக்கும் சூழலில் இந்த முரண்பாடு மேலும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

ஒருபுறம், இலங்கை ஆங்கிலத்தை அங்கீகரிப்பது, மொழியின் நிறுவப்பட்ட நெறிகளிலிருந்து விலகல்களை ஏற்றுக்கொள்ள மாணவர்களை ஊக்குவிப்பதாகும். மறுபுறம், மொழியை மையமாகக் கொண்ட பட்டப்படிப்பு என்பதால், உலகளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் தரநிலையுடைய ஆங்கிலத்தில் மாணவர்கள் தங்கள் கல்வியியல் வாதங்களை முன்வைக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பையும் புறக்கணிக்க முடியாது.

மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், இந்த இரட்டை நிலைப்பாடு பாசாங்காகத் தோன்றலாம். ஆனால் இதை ஆழமாக ஆராய்ந்தால், குறிப்பாக எம்மைப் போன்ற பிந்தைய காலனித்துவ எல்லைப்புறச் சூழல்களில் இயங்கும் ஆங்கிலக் கல்வியியல் அறிஞர்கள் மேற்கொள்ள வேண்டிய தொடர்ச்சியான உத்திசார் நகர்வுகளையும் பேச்சுவார்த்தைச் சமரசங்களையும் (maneuvering and negotiating) இதன் பின்னணியில் காண முடியும். அவர்கள் முன்வைக்கும் வாதங்கள் மொழியியல் ஆதாரங்களின் மீது அமைந்திருந்தாலும், அவற்றை முன்வைக்கும் செயல்முறையிலேயே தவிர்க்க முடியாத அடையாள அரசியலுடனும் அவர்கள் ஈடுபட வேண்டியுள்ளது.

எனவே, மானுடவியல் துறையில் விமர்சனக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து ஒரு வாதத்தை முன்வைப்பது என்பது, ஏதோ ஒரு வகையில் தமது சொந்த அடையாளத்தை வரையறுக்கும் அடித்தளங்களையே கேள்விக்குட்படுத்துவதாகும். இத்தகைய செயற்பாடு நம்மில் பலருக்கும் எளிதானதோ அல்லது வசதியானதோ அல்ல.

இதுவே, ஓரளவுக்கு, வரலாற்றைப் பற்றிய சில கல்வியியல் ஆய்வுகள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் வரலாற்றுக் கதையாடல்களை வெறுமனே மகிமைப்படுத்துவதற்கும், இலக்கியம் மற்றும் மொழி பற்றிய சில ஆய்வுகள் நிலவும் இலக்கிய மரபுகளையும் மேலாதிக்க மொழிகளையும் கொண்டாடுவதற்கும், பண்பாடு பற்றிய சில ஆய்வுகள் “பண்பாடு எப்போதும் பாதுகாக்கப்பட்டு கொண்டாடப்பட வேண்டியதே” என்ற நிலைப்பாட்டை நேரடியாக ஏற்றுக்கொள்வதற்கும் காரணமாகிறது.

இத்தகைய அணுகுமுறைகள் நிலவும் அதிகார அமைப்புகளை பெரிதாக அசைக்காமல் விட்டுவிடுகின்றன. அதனால், அவற்றைப் பின்பற்றும் அறிஞர்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டிய சிந்தனைச் சலனங்களும் குறைவாகவே இருக்கும். ஆனால், இவ்வாறான அணுகுமுறைகள் ஏற்கனவே உள்ள அறிவியல் உரையாடலுக்கு உண்மையில் எவ்வளவு புதிய பங்களிப்பை வழங்குகின்றன என்பது தனியே ஆராயப்பட வேண்டிய கேள்வியாகும். மானுடவியல் துறையில் நடைபெறும் எந்த உண்மையான விமர்சன ஆய்வும், அறிஞர் தனது சொந்த இருப்பை வரையறுக்கும் அடிப்படைகளையே ஏதோ ஒரு வகையில் சவாலுக்கு உட்படுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அது நிச்சயமாக வசதியான பாதை அல்ல. ஆனால், துறைசார் அறிவுக்கு அர்த்தமுள்ள பங்களிப்பை வழங்குவதற்கான ஒரே வழி அதுவே. எனவே, மானுடவியல் துறையில் இயங்கும் விமர்சன அறிஞர்கள் எதிர்கொள்ளும் இந்தச் சிக்கல், அதன் உண்மையான தன்மையிலேயே புரிந்துகொள்ளப்பட்டு அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும்.