කුප්පි කතා

අනුෂ්කා කහඳගමගේ මෑතකදී එළිදැක්වූ අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ විද්වතුන්, පර්යේෂකයින්, ගුරුවරුන්, දෙමාපියන් සහ සිසුන් අතර සැලකිය යුතු කතාබහක් ඇති කර තිබේ. මෙම ප්‍රතිසංස්කරණ සඳහා දායක වීමට සෑම පාර්ෂවයකටම අවශ්‍යව ඇති නමුත්, නිසි ප්‍රවිචාරණ ක්‍රියාවලියක් හෝ, විධිමත් ලේඛනයක් නොමැතිව ඉදිරියට යමින්, රජය දිනෙන් දින වෙනස්වන පවර්පොයින්ට් ඉදිරිපත් කිරීමක් මත පමණක් විශ්වාසය තබයි. ප්‍රතිසංස්කරණ විනිවිද භාවයෙන් තොර වුවත්, සමාජ […]

ෆර්සානා හනීෆා 2015 මැයි 7 වැනිදා විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන්නට යෙදුන චක්‍ර ලේඛයක මාතෘකාව වූයේ “ශ්‍රී ලාංකේය විශ්ව විද්‍යාල පද්ධතියේ ශාස්ත්‍රීය කාර්ය මණ්ඩලය වෙනුවෙන් ආචාර ධර්ම සහ වගවීමේ රාමුව” යන්නයි. එය සම්පාදනය කොට තිබුනේ කොමිසමේ තත්ත්ව සහතිකකරණ මණ්ඩලය විසිනි. එහි එක් කොටසක මාතෘකාව වූයේ “වැඩ පරිමාව ගණනය කිරීම සහ වැඩ

අරුණි සමරකෝන් ගයමි මෙලෙස මම මාගේ ඊශ්‍රයල සහ පලස්තීන ගායනා   මේ ලෝකය නුඹේ හෝ මගේ නොවේ කොයිතරම් නම් විවිධ මිනිසුන් එහි වේද  ඒ විවිධ මිනිසුන් කොතරම් වේගයෙන් එහි ඒද  ඒ ගමනේ දී ස්ත්‍රීය ගේ ශරීරය විශ්වීය රක්ෂස්තානයකි  පිසාචයන් ට හෝ මිහිලෝල් සුසුමාදර්ශයන්ට  එය නිවහනේ ඇරඹුම මෙන්ම අවසානය ද වෙනු ඇත  රැගෙන යනු හෝ රක්ෂා

මහේන්ද්‍රන් තිරුවරන්ගන්  පන්ති කාමරයේ දිගහැරෙන විධිමත් ඉගෙනුමට සීමා වූ තැනක් නොවේ පාසල. එය ක්‍රීඩාව, සාහිත්‍යය හා ලලිත කලා ආශ්‍රිත සිය හැකියා සිසුන් උරගා බලන, දියුණු කරගන්නා තැනක්ද වේ. විනෝදාස්වාදය සඳහා අත්‍යාවශ්‍ය වන මෙම ක්‍රියාකාරකම් වලට සහභාගී වීම ඔස්සේ නිර්මාණශීලීත්වය හා අන්‍යයන් සමඟ එකතු වී වැඩ කිරීම පිළිබඳ දිවිය පුරා පවතින ආශාවක් සිසුන් වර්ධනය කරගනී. මේ

රම්‍යා කුමාර්, ශාමලා කුමාර් සහ සිවමෝහන් සුමති “නිදහසේ භාවිතාවක් ලෙස අප අධ්‍යාපනයට කැපවන විට, ප්‍රාඥයින් යන පදයේ පරිපූර්ණ සහ ගැඹුරුම අරුත සාධනය කරගත හැකි ශාස්ත්‍රීය ප්‍රජාවක් නිර්මාණය කිරීමේ කාර්යයට අප සහභාගී වන්නෙමු.” – බෙල් හුක්ස් (1989) සාම්ප්‍රදායික අර්ථයෙන් ගත්කළ ශාස්ත්‍රීය නිදහසෙහි තේරුම වන්නේ බාධාකාරී මැදිහත්වීම් වලින් තොරව ඉගැන්වීමට, ඉගෙන ගැනීමට, පර්යේෂණ වල යෙදීමට සහ විමසීමට

සුමති සිවමෝහන්  පොත් අපව රවටන්නේ ඇයි? හෝඩියේ හැම අකුරක්ම බැඳ දමා ඇත්තේ ඇයි? හැම මිනිස් මුවකටම කට කලියාවක් දමා  ඇඩෝනිස් ගේ Concerto Al-Quds කෘතියෙනි ඇත්තෙන්ම කවියා අසන පරිදි හෝඩියේ හැම අකුරක්ම යදමින් බැඳ දමා ඇත්තේ ඇයි? මේ ප්‍රශ්නයට දෙන පිළිතුර ඥානමීමංසාත්මක (epistemological) සහ අධ්‍යාපනය සම්බන්ධ (pedagogical) එකක් වශයෙන් ගොනු කිරීමට කැමැත්තෙමි. එසේම එය පලස්තීනය සම්බන්ධ ප්‍රශ්නයක් ලෙසද

අහිලන් කදිර්ගාමර් වතුකරයේ ගුරුවරුන් සමඟ නුවරඑළියේදී මෑත පැවති සාකච්ඡාවකදී වෘත්තීය සමිති සාමාජිකයකු කියා සිටියේ ලංකාවේ සියළු දෙනාට අධ්‍යාපනයට සමාන ප්‍රවේශයක් ඇති බවට වන කතාව වතුකරයට අදාළ නොවන බවයි; මන්ද, ප්‍රජාවක් වශයෙන් ඔවුන්ට නිදහසේ සිට දශක තුනක කාලයක් පුරා නිදහස් අධ්‍යාපනයට ප්‍රවේශය අවහිර කොට තිබූ බැවිනි. ඇත්තෙන්ම දශක අටකට අධික නිදහස් අධ්‍යාපනයේ උරුමය පිළිබඳ අපට පවතින

ශාමලා කුමාර්  2024 දෙසැම්බර් මාසයේ Sunday Observer පුවත්පතෙහි පළවූ වාර්තාවකට අනුව කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ උපකුලපති විසින් විදේශීය සිසුන් බඳවා ගැනීම වැඩිකිරීම තුළින් මහජන අරමුදල් මත විශ්ව විද්‍යාලයේ රඳා පැවැත්ම අඩු කිරීමේ සැලසුමක් නිවේදනය කොට ඇත. දැනට 225 ක් වන එම සිසුන් ප්‍රමාණය දෙගුණ කිරීමේ ඔහුගේ අරමුණත් සමඟ එම අභිප්‍රාය ඉටු කරගැනීමේ මාර්ගයට විශ්ව විද්‍යාලය එළඹ ඇති බව

හසිනි ලේකම්වසම්  චරිත් දිල්ශාන් ගේ සියදිවි නසාගැනීම නිසා නැවත වරක් විශ්ව විද්‍යාල තුළ නවක වදයට අවධානය යොමු වී ඇත. නවක වදය යනු නීතියෙන් දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදක් බව මේ වනවිට අප කවුරුත් හොඳින් දන්නා කාරණයකි. එහෙත් මේ තීරුවෙහි පෙර ලිපියක ශාමලා කුමාර් දැක්වූ පරිදි මෙවැනි සිද්ධීන් වඩාත් ගැඹුරු, පද්ධතීමය ප්‍රශ්නයක රෝග ලක්ෂණයක් පමණි; එම ප්‍රශ්නය

කෞශල්‍යා පෙරේරා පර්යේෂණයට මුල් තැන දෙන ලෝකයේ ප්‍රමුඛ විශ්ව විද්‍යාලයක දස වසර​ක් රැකියාවක නිරත වී 2000 දශකයේ මුල් භාගයේදී නැවත ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි සගයෙක්, ශ්‍රී ලංකාවේ පර්යේෂණ සංස්කෘතියක් නැතැයි කියමින් මට දුක් කන්නලව් කීවේය. ‘පර්යේෂණ සංස්කෘතියක්’ තිබීම ලෙස සත්‍ය වශයෙ​න්​ම අපි අදහස් කරන්නේ කුමක්ද? මෙයට විශාල අරමුදල් තිබීමම ප්‍රමාණවත්ද? ඵලදායී හා අර්ථාන්විත පර්යේෂණ සංස්කෘතියක් කරා