Author name: Hasini Lecamwasam

ශාමලා කුමාර්  පළමු කොටස  නිදහස් අධ්‍යාපනය සහ නිදහස් රටක උපත  “බාලාංශයේ සිට විශ්ව විද්‍යාලය දක්වා අධ්‍යාපනය සඳහා වන බරපැන රාජ්‍ය අරමුදල් මඟින් දැරිය යුතු බව අපි සළකන්නෙමු.”  කන්නංගර, 1943 1945 විශ්වීය නිදහස් අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තිය, සිය අනාගත පරම්පරා සඳහා රට ලබාදුන් පශ්චාත් යටත්විජිත තෑග්ගයි. එය සම්පූර්ණයෙන්ම නිදහස් (එනම් පෞද්ගලික උපකාරක පන්ති දිගටම පැවැත්වුණු වග) හෝ විශ්වීය […]

උදාරි අබේසිංහ  ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් ‘අබේසිංහ එදිරිව තිලකරත්න සහ තවත් අය’ නඩු තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත්කොට මාස දෙකකට කිට්ටු කාලයක් ගෙවී ඇත. මේ කාලය තුළ අනිත් අයත්, මම මගෙන් මත් නිතර අසන ප්‍රශ්නයක් වන්නේ කිසිවක් ඇත්තෙන්ම වෙනස් වී ඇත්ද යන්නයි. ඔව් සහ නැත යන පිළිතුරු දෙකම ඊට ලබාදිය හැකිය. නඩු තීන්දු මඟින් නීතිය ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීම, ආයතන වලට

මධුරංග කළුගම්පිටිය මානව ශාස්ත්‍ර තුළ විචාරාත්මක ශාස්ත්‍රාලිකයා වීමේ ලොකුම අභියෝගය වන්නේ සිය සමාජ ජීවිතය නිර්වචනය කරන යථාර්ථයන් වෙත විචාරාත්මකව එළඹීමට සිදුවීමයි. තමාවම කම්පනයට ලක් කරන, ආත්මය වෙත බලපෑමක් එල්ල කරන ආකාරයෙන් විනා සිය අධ්‍යයනයට බඳුන් වන විෂය කරුණු පිළිබඳ අදහස් දැක්වීමක් හෝ එම ශාස්ත්‍රාලිකයාට සිදුකළ නොහැක. මානව ශාස්ත්‍ර ශාස්ත්‍රාලිකයන් හැමවිටම තමා අධ්‍යයනය කරන දෙයෙහි කොටසක්

මහේන්ද්‍රන් තිරුවරන්ගන් ප්‍රජාවට සේවය කිරීම සඳහා රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාල යැපෙන්නේ සිය ගුරුවරු මතය. ශාස්ත්‍රීය කාර්ය මණ්ඩලය සිය මූලික වගකීම වන ඉගැන්වීම හැරුණු කොට පර්යේෂණ වල යෙදීමද, පන්ති කාමරය පමණක් නොව වඩා පුළුල් සමාජය පිළිබඳව සිසුන්ට විවෘතව සාකච්ඡා කළහැකි උද්‍යෝගිමත් අවකාශයක් වශයෙන් විශ්ව විද්‍යාලය පවත්වා ගැනීමද කරති. විශ්ව විද්‍යාලයේ බුද්ධිමය සංස්කෘතිය සහ අවංක බව එම නිසා රඳා පවතින්නේ

සුමති සිවමෝහන්   නිදහස් අධ්‍යාපනය හඳුන්වා දී දැන් වසර 80 කට වැඩි කාලයක් ගෙවී ඇත. එය නිදහසටත් පෙර හඳුන්වා දෙනු ලැබූවකි. එහි පැහැදිලි අරමුණක් වූයේ කොහේ සිටින කාට වුවත් සාධාරණ අවස්ථාවක් ලබා දීමයි. මුලින් අපනයන භෝග හා පසුව අපනයන ශ්‍රමය මත පදනම් වූ, පහසුවෙන් බිඳෙන සුළු ආර්ථිකයක් තුළ පන්ති අතර සමාජ විචලනය සඳහා මූලිකම මාධ්‍යයක් වී

රම්‍යා කුමාර්  මීට වසර හතකට පෙර සිය පර්යේෂණ අධීක්ෂකට එරෙහිව ලිංගික හිංසන පැමිණිල්ලක් යොමු කළ, එවක පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ තාවකාලික කාර්ය මණ්ඩලයේ සේවයේ නියුතුව සිටි සහ දැන් එහිම ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්යවරියක් වශයෙන් සේවය කරන උදාරි අබේසිංහ ට අවසානයේ යුක්තිය ඉටුවී තිබේ. 2026 මැයි 8 වෙනිදා උදාරිගේ මූලික අයිතිවාසිකම් නඩුව අරබයා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් පහත තීන්දු ලබාදෙන ලදී:

අහිලන් කදිර්ගාමර්  ග්‍රාමීය සහ කොළඹින් ඈත පිහිටි ප්‍රදේශ අපේ රටේ ජාතික පරිකල්පනය තුළ දශක ගණනාවක් මුළුල්ලේ නොසළකා හැර තිබේ. පලාත්බද විශ්ව විද්‍යාල වලටද මේ තත්වය පොදුය. විශ්ව විද්‍යාල පද්ධතියට කරන හුදු එකතු කිරීම් ලෙස සහ සමහර අවස්ථා වල යම් ප්‍රදේශයක ජීවත් වන පිරිස දේශපාලනික වශයෙන් සංසිඳවීමේ මාධ්‍යයක් වශයෙනි මේ විශ්ව විද්‍යාල බිහිකර ඇත්තේ. මෙසේ ග්‍රාමීය ලෝකය අත්හැර දැමීම අහඹුවක්

ශාමලා කුමාර්  මේ ලිපිය රට පුරා සරසවි වල ඉගෙන ගන්නා සිසුන්ගේ අදහස් මත පදනම්ව ලියූවකි. එම මත විමසුම ශාස්ත්‍රීය අධ්‍යයන දෙකක් සඳහා වූ අතර, ඉන් එකක් ශාස්ත්‍රීය නිදහස ද, අනෙක උසස් අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තිය ද කේන්ද්‍ර කරගන්නා ලදී. මේ සාකච්ඡා වලදී මඟ හැරිය නොහැකි වූ දෙයක් වූයේ විශ්ව විද්‍යාල සිසුන් තුළ ඇති බියයි. සිසුන් සිය විශ්ව

උදාරි අබේසිංහ පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ මෑතදී පැවති සාකච්ඡාවක මාතෘකාව වූයේ නවක වදය සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය 2025 වසරේදී ලබාදුන් තීන්දුවයි. එම තීන්දුවට අනුව නවක වදය වැළක්වීමට නම් සිදුවීමකින් පසු දඬුවම් ලබාදීමේ මාදිලියෙන් එහා ගොස් වින්දිතයන්ට සිය අත්දැකීම පිළිබඳ විවෘතව කතා කළහැකි හා සහයෝගය ලබාගත හැකි පරිසරයක් නිර්මාණය කිරීම අත්‍යාවශ්‍ය වේ. මෙම සාකච්ඡාවේදී නීතිය, විශ්ව විද්‍යාල පරිපාලනය, මනෝ විද්‍යාව හා

හසිනි ලේකම්වසම්  අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ පිළිබඳ විවාදයේදී එකී ප්‍රතිසංස්කරණ වල අන්තර්ගතය තරමටම ඒවාට එල්ල වන ප්‍රතිචාර වලටද අවධානය යොමුවිය යුතු බව මගේ හැඟීමයි. මන්ද, අපේ සමාජය තුළ අධ්‍යාපනය වටහා ගැනෙන ආකාරය හා එම වටහා ගැනීම් වලින් නිර්මාණය වන ප්‍රමුඛතා එවැනි ප්‍රතිචාර තුළ පිළිබිඹු වන බැවිනුත්, එම අදහස් අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්ති නිර්මාණයේදී අනිවාර්යයෙන්ම පදනම් කරගත යුතු බැවිනුත්ය. මේ ලිපිය තුළ