Author name: Hasini Lecamwasam

காசினி லெகாமவாசம் புத்தியீவிகளின் வெளியேற்றம் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவு உயர்வாக தற்போது உள்ளது. இறுதியாக வெளிவந்த 2024 ஆம் ஆண்டிற்கான மனித வெளியேற்றம் மற்றும் புத்தியீவிகள் வெளியேற்ற சுட்டியின்படி (Human Flight and Brain Drain Index) இலங்கை 175 நாடுகளில் 16 ஆம் இடத்தில் உள்ளது. தெற்காசிய நாடுகளில் முதலிடத்திலும் உள்ளது. இது ஒரு பெரிய நெருக்கடி என்பது அப்பட்டமான உண்மை ஆகும். இது எல்லாத்துறைகளையும் பாதிக்கிறது. அத்தோடு, இதனால் ஒரு வளர்ந்துவரும் நாட்டின் வளங்களுக்கு […]

அனுஸ்கா கஹந்தகமே கல்வி ஒவ்வொரு பிள்ளையினதும் உரிமை. இருப்பினும், சிறுபராயத்தில் இருந்து பௌத்த மதத்தலைவரின் அங்கியை அணியும் பொழுதுக் கிடையிலான எதோ ஒரு புள்ளியில், இலங்கையிலுள்ள பல பௌத்த பெண்களின் அந்த உரிமை ஆபத்தான நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறது. அவர்களுடைய சமூக நிலையை அது பயமுறுத்துவது மட்டுமன்றி கற்பதற்கான அடிப்படை உரிமை மறுக்கப்படுவதோடு நிறுவனம்சார் பாகுபாட்டையும் அவர்கள் சந்திக்கிறார்கள். இக்கட்டுரை பௌத்த ஒழுக்க விதிகள் பற்றியது அல்ல. அவை பெண்களுக்கு பாரபட்சம் காட்டுபவை என்பது உண்மைதான். இக்கட்டுரையின் நோக்கமானது

கௌசல்யா பெரேரா இலங்கையில் தனியார் பல்கலைக்கழகம் என்று ஒன்றுமில்லை என கல்விக் கொள்கை வடிவமைப்பில் ஈடுபட்டுள்ள கல்வியலாளர்கள் கூற விரும்புவார்கள். நாட்டிலுள்ள “பல்கலைக்கழகங்கள்” அனைத்துமே அரச பல்கலைக்கழகங்கள்; பட்டங்களை வழங்கும் ஏனையவை அனைத்துமே தனியார் உயர் கல்வி நிறுவனங்கள் (Higher Education Institutions – HEI க்கள்). சட்ட வரைவிலக்கணங்களின்படி இந்த கருத்து துல்லியமானது. இருப்பினும் மக்களின் சொல்லாடலிலும் மன விம்பத்திலும் தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள் ஒரு வலுவான யதார்த்தம் — மக்கள் அவற்றில் கற்பிக்கிறார்கள்; மாணவர்கள் அதில்

உதாரி அபேசிங்கே அபேயசிங்க எதிர் திலகரத்ன உள்ளிட்டோருக்கு இடையிலான வழக்கில் உயர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்து ஏறக்குறைய இரு மாதங்கள் ஆகிவிட்டது . அன்று முதல், அடிக்கடி என்னிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கப்பட்டது, அக் கேள்வியை நானும் எனக்குள் கேட்டுக்கொண்டேன். உண்மையில் ஏதாவது ஒன்று மாறியிருக்கிறதா? என்பதில் ஆம், இல்லை என்ற இரண்டுமே விடை ஆகும். நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளால் சட்டத்தை நிலைநாட்டவும், நிறுவனங்களுக்கு வழிகாட்டவும், கோட்பாடுகளைத் தெளிவுபடுத்தவும் முடியும்; ஆனால், அவற்றால் மட்டுமே கலாசாரங்களை மாற்றிவிட முடியாது.  தீர்ப்பு

நந்தக மதுரங்க கலுகம்பிட்டிய ஒரு விமர்சன நோக்குடைய‌ மானுடவியல் அறிஞர் எதிர்கொள்ளும் மிகப் பெரிய சவால் என்னவெனில், தன்னை ஒரு சமூக உயிரியாக வரையறுக்கும் அதே யதார்த்தங்களையே விமர்சன ரீதியாக அணுக வேண்டிய கட்டாயமாகும். தாம் ஆய்வு செய்யும் பொருளைப் பற்றிக் கருத்துரைக்கத் தொடங்கும் அந்தக் கணமே, அதன் அதிர்வலைகள் ஏதோ ஒரு வடிவில் அவருடைய சொந்த இருப்பையும் தாக்காமல் இருக்காது. மானுடவியல் துறைகளில் இயங்கும் அறிஞர்கள், அவர்கள் ஆய்வு செய்கின்ற உலகின் ஓர் அங்கமாகவே பல

மகேந்திரன் திருவரங்கன் ஒரு அரசுப் பல்கலைக்கழகம், சமூகத்திற்கான தனது பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவதில் அதன் கல்வியாளர்களையே பெரிதும் சார்ந்துள்ளது. கற்பித்தல், கல்விசார் பணியாளர்களின் முதன்மைப் பொறுப்பாக இருந்தாலும், அவர்கள் ஆய்வுப்பணிகளையும் முன்னெடுப்பதோடு, வகுப்பறைக் கற்றலைத் தாண்டி சமூகத்தின் பரந்த பிரச்சினைகள் குறித்த உரையாடல்களில் தாமும் மாணவர்களும் சுதந்திரமாகப் பங்கேற்கக்கூடிய உயிரோட்டமிக்க அறிவியல் வெளியாக பல்கலைக்கழகத்தை நிலைநிறுத்துவதிலும் மையப்பங்கு வகிக்கின்றனர். எனவே, ஒரு பல்கலைக்கழகத்தின் அறிவுசார் பண்பாடும் கல்விசார் நேர்மையும் அதன் கல்வியாளர்கள் தங்கள் பொறுப்புகளை எவ்வாறு நிறைவேற்றுகின்றனர் என்பதிலேயே

சிவமோகன் சுமதி இலவசக் கல்வி எமது சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்து எண்பது ஆண்டுகளைக் கடந்துவிட்டது. அது இலங்கையின் அரசியல் சுதந்திரத்திற்கும் முந்தைய காலத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அதன் மிகத் தெளிவான நோக்கங்களில் ஒன்று, நாட்டின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் வாழும் மக்களுக்கு சமமான கல்வி வாய்ப்பை வழங்குவதாகும். இன்று எமது பொருளாதாரம் மிகுந்த நெருக்கடியான நிலையில் உள்ளது. ஒரு காலத்தில் ஏற்றுமதிப் பயிர்களைச் சார்ந்திருந்த பொருளாதாரம், தற்போது நிலையற்ற உற்பத்தித் துறையையும் வெளிநாடுகளுக்கான தொழிலாளர் ஏற்றுமதியையும் பெரிதும் சார்ந்திருக்கிறது.

ரம்யா குமார் தனது ஆய்வு மேற்பார்வையாளருக்கு எதிராக பாலியல் தொந்தரவு தொடர்பான ஆரம்ப முறைப்பாட்டை முன்வைத்து ஏழு ஆண்டுகளுக்கும் மேலான காலத்தின் பின்னர், அன்றைய தற்காலிக விரிவுரையாளரும் இன்றைய பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தின் சிரேஷ்ட விரிவுரையாளருமான கலாநிதி உதாரி அபேசிங்க அவர்களுக்கு இறுதியாக நீதி கிடைத்துள்ளது. 2026 மே 8 ஆம் திகதி, உதாரியின் அடிப்படை உரிமை மனுவை விசாரணை செய்த உயர்நீதிமன்றம் பின்வரும் உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்துள்ளது. “1) முதலாவது, பிரதிவாதி [அவரது ஆய்வு மேற்பார்வையாளர்], ஊதியத்துடனோ அல்லது

அகிலன் கதிர்காமர் தேசியக் கற்பனையாக்கத்தில் கிராமப்புறங்களும் நாட்டின் விளிம்புநிலைப் பிராந்தியங்களும் பல தசாப்தங்களாக புறக்கணிக்கப்பட்டு வருகின்றன. இதே நிலை பிராந்தியப் பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் பொருந்துகின்றது. அவை உயர்கல்வி அமைப்பின் ஒரு ஓரங்கமாக மட்டுமே கருதப்பட்டதுடன், சில சந்தர்ப்பங்களில் பிராந்திய அரசியல் தேவைகளை சமாளிப்பதற்கான நிறுவனங்களாகவே உருவாக்கப்பட்டன. கிராமப்புற உலகமும் அந்தப் பிராந்தியங்களில் இயங்கும் நிறுவனங்களும் தேசிய அபிவிருத்தி நோக்கிலிருந்து விலக்கப்பட்டமை தற்செயலானதோ தவிர்க்க முடியாததோ அல்ல. மாறாக, வளங்களை உறிஞ்சிக்கொள்ளும் மற்றும் சுரண்டலை அடிப்படையாகக் கொண்ட உலகளாவிய ஒழுங்கின்

ஷாமலா குமார் அண்மையில், கல்வியியல் சுதந்திரம் பற்றியதும் உயர் கல்விக் கொள்கை பற்றியதுமென இரண்டு ஆய்வு நடவைகளில் ஈடுபட்டிருந்தவேளையில், நாட்டிலுள்ள பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் கூறியதை நான் செவி மடுத்தலிருந்து உருவானதே இந்தக் கட்டுரை. மாணவர்களோடு பேசும்போது, அவர்களின் பயத்தை அசட்டை செய்ய முடியாது. தமது எதிர்காலத்தை பற்றிய மனப்பதற்றங்களுடனும் தமது பல்கலைக்கழக கல்வி போதாது எனும் பயத்துடனும் மாணவர்கள் பல்கலைக்கழக கல்விவயில் ஈடுபடவேண்டியுள்ளது. இதெல்லாவற்றயும் அவர்களின் குடும்பங்கள் முகங்கொள்ளும் இன்னல்களை சமாளித்தபடி அவர்கள் செய்யவேண்டியுள்ளது. மாணவர்களின் மனப்பதற்றங்கள்